Tijd voor een feestje

Rond half één krijg ik een appje, ‘Gaat alles gewoon door vandaag?’ ‘Zeker, ze zijn al lekker bezig.’ Ik bedoel de kinderen op ons erf. Het is perfect weer voor een feestje op het erf. Sneeuw. Onze eigen kinderen hadden vroeg in de ochtend al de eerste sneeuwpoppen gemaakt. Op het moment dat er meer kinderen aankomen, begint het…sneeuwballen gevecht. Gegarandeerd plezier voor iedereen. Op 3 januari hadden we ons geen beter weer kunnen wensen voor deze dag.

Officiële start

Afgelopen zaterdag 3 januari was een feestelijke dag. Oktober 2022 schreef ik het blog ‘varkens eruit, kinderen erin.’ Oktober 2025 hebben we dit officieel gemaakt met Stichting Gastgezin Nieske’s Erf. Bij die bijzondere stap hebben we afgelopen zaterdag stil gestaan. Met de betrokken inzet van Aaltje Booijink en Jessica Hulsebos biedt de stichting houvast, stabiliteit en transparantie om opvang van kinderen met een hulpvraag uit te breidden.

Terug in de tijd

Als ik terug scroll in mijn telefoon en app verleden kom ik bij mei 2022. Als vrijwillig gastgezin via Evenmens startten we met de opvang van een jongetje van acht jaar. Moeder schrijft ons destijds ‘een mooie positieve manier om B zichzelf te laten zijn. Met al zijn kwaliteiten en struggels.’ Het gezin en B hadden tijd en ruimte nodig om rust in binnen het gezin terug te vinden. Belangrijk was dat B op de zaterdag een fijne plek had om te ontladen en weer op te laten. Zonder iets te moeten, gewoon er lekker zijn, spelen en ontdekken. Inmiddels komt hij al vier jaar bij ons, omdat het hem en hen helpt. Voor ons hoort hij er inmiddels bij, op zaterdag is hij één van ons. Hij brengt gezelligheid, reuring en dankbaarheid.

Dankbaarheid

Zaterdag ontvang ik een kaartje van zijn opa en oma. ‘Lieve mensen, …aan de zaterdagen die B bij jullie doorbrengt. Wat doet dat hem goed! Wat wordt hij liefdevol, rustig en begripvol door jullie opgenomen die dag. … ‘Onze grote dank!’ Ze sluiten af met ‘Het is niet in woorden uit te drukken.’ Zo voelt het voor mij ook geregeld. Dat ouders de stap hebben durven nemen om hulp in te schakelen. Dat ouders de stap hebben durven nemen om hun kind bij een ‘vreemde’ achter te laten. Want ja, we zijn ons bewust dat het zo kan voelen. Maar ook niet in woorden uit te drukken hoe snel het vertrouwd voelt. Stap voor stap mag dat vertrouwen opgebouwd worden en de veilige fijne plek voor het kind.

Vertrouwde plek

Inmiddels vangen we meerdere kinderen op en geven daarmee steun aan de gezinnen. Voor de één betekent het even een momentje van rust zonder de kinderen, voor de ander is het juist even wat meer tijd door kunnen brengen met de andere zoon of dochter. In de basis allemaal hulpvragen om wat meer balans te krijgen in de dagelijkse gang van zaken binnen het gezin.

Destijds (2022) reageer ik terug aan moeder, ‘Dank voor het vertrouwen tot nu. Wij hopen dat onze boerderij, ons leven, jullie en B kan helpen.’ Dat is precies de kern waar het voor ons om draait met Stichting Gastgezin Nieske’s Erf. Dat ons gezin, onze boerderij een vaste veilige vertrouwde plek mag zijn voor kinderen die niet per definitie een indicatie hebben, maar waarbij er een duidelijke hulpvraag vanuit het gezin is. Ze mogen bij ons een dag(deel) in de week zijn om die rust, structuur, ruimte en warmte op te pikken.

Nog even terug naar afgelopen zaterdag. Het was een feestelijke dag, waarbij niet alleen de kinderen waren uitgenodigd, maar het was ook een mooi moment om de opa’s oma’s broertjes en zusjes eens mee te nemen naar de boerderij. Wat hebben ze allemaal genoten. Zoveel plezier en warmte, daar wordt onze batterij juist weer van opgeladen!

Samen

Afgelopen jaren waren er aardig wat drempels die ik over moest. Kinderen hier binnen laten, ze een plek geven, laten genieten van de boerderij, tja dat is niet zo lastig voor Nieske. Aan enthousiasme geen gebrek zullen we maar zeggen. Maar om het officieel te maken, houvast te en stabiliteit te creëren; daarvoor zijn andere kwaliteiten nodig. Ik moest ‘naar buiten’. Maar het andere buiten dan ik gewend was. Dat was niet altijd makkelijk, maar ik heb geleerd om het te delen, te vragen, anderen erbij betrekken en erop vertrouwen dat het tijd mag kosten.   Op naar de volgende drempels…maar ook die gaan we over, want de drive om de boerderij een plek te laten zijn van plezier, rust en warmte voor kinderen en gezinnen die daarbij geholpen zijn, die blijft als een paal boven water. Trots ben ik op wat er nu staat. Het gevoel door te kunnen, maar het niet alleen te hoeven doen.